De GroenenAmsterdam kiest 2014 | Kandidaten

‘Burgemeester’ die culturele bruggen slaat

Mouna Jabrane (48 jaar) is een warm pleitbezorgster van de Marokkaanse gemeenschap in Amsterdam en wil de interculturele dialoog bevorderen. Haar eerste kennismaking met Nederland is al weer een kleine dertig jaar geleden, met Volendam om precies te zijn. De verlichte etalages, de schattige huisjes tijdens kerst maakte op haar een onvergetelijke indruk. Sindsdien voelt Mouna zich net zo verbonden met Marokko als met Nederland. Zij ging wonen in Amsterdam, startte een eigen bruidswinkel in Oost en die later verhuisde naar West, aan Het Pleintje Zonder Naam. En zij werd moeder - haar drie opgroeiende kinderen leerde haar wat werkelijk nodig is om met elkaar samen te leven. De deur van haar winkel stond open voor de kinderen uit de buurt, voor advies of informatie kwamen ze langs, naast ondernemer nam ze ook de taak van ‘maatschappelijk werkster’ op zich. Ook greep ze in als er gedoe was in de straat. Een brutale mond werd niet getolereerd, vandalisme al helemaal niet. Ze bouwde er respect mee op, zowel in de Marokkaanse gemeenschap als de Nederlandse, en niet voor niets werd zij door de buurt uitgeroepen tot “burgemeester van de Zeeheldenbuurt”. Daarnaast zet zij zich in voor de emancipatie van Marokkaanse vrouwen, is zij betrokken bij het opzetten van cursussen en hamert erop hoe belangrijk het is om de Nederlandse taal goed te leren spreken. Alleen dan kun je volwaardig deelnemen in een samenleving is haar vaste overtuiging. Voor Mouna is het duidelijk dat opgroeien in twee culturen niet altijd even gemakkelijk is en vraagt om een flexibele houding: sommige Marokkaanse jongeren kunnen in Amsterdam niet goed aarden, hebben hier weinig perspectief en dreigen het criminele circuit in te verdwijnen. Mouna is betrokken bij projecten in Marokko om - samen met de Marokkaanse overheid - voor Marokkaanse jongeren uit Nederland korte opleidingen op te zetten zodat zij een bepaalde ambacht leren om daar aan de slag te kunnen en een leven op te bouwen. Daarnaast ontwikkelt zij in samenwerking met Buitenlandse Zaken (dienst Terugkeer en Vertrek) en het Marokkaanse consulaat remigratietrajecten voor gedetineerde, illegale, Marokkaanse jongeren zodat zij terug kunnen naar Marokko om voor hen daar een perspectief te creëren. Zij is ook verbonden aan de stichting N.O.R. (Nederlandse Organisatie voor Remigratie) die zich inzet om het leven wat draaglijker te maken van Marokkanen in Nederland die niet over een legale verblijfstatus beschikken.

Buurt:
Ik woon bijna vijfentwintig jaar in de Zeeheldenbuurt, Amsterdam West.

Thema:
Sociale cohesie Ik weet hoe belangrijk het is om sociale cohesie in wijken te bevorderen. Het begint er mee dat mensen met elkaar in contact staan en met elkaar in gesprek gaan, onafhankelijk van welke achtergrond je hebt. Je moet er met elkaar wat van maken. Dat betekent ook dat je elkaar durft aan te spreken op gedrag. Ik spreek zelf ook een hondeneigenaar aan als hij de hondenpoep van zijn viervoeter niet opruimt. Samenleven vraagt dat je soms het voortouw neemt en activiteiten in de buurt of cursussen te organiseert. Sociale cohesie in mijn buurt zorgt ervoor dat criminaliteit er niet of nauwelijk is, dat is veel belangrijker dan allerlei repressieve maatregelen als het ophangen van camera’s in de openbare ruimte of preventief fouilleren.